Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket Photobucket

  
 
     
 
 

                  PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA św. WOJCIECHA B.M.     

            ul. Sienkiewicza 2 , KIKÓŁ 87-620

   

                             tel. 518014720  - ks. Proboszcz 

                             tel. 518014829 -  ks. wikariusz

                           e-mail   parafiakikol@gmail.com       


                         
  

      

 
   
 
     
 
 

Przemoc cz. 2


Sprawdź stan swoich nerwów... (kwestionariusz)
Kwestionariusz ten to szereg stwierdzeń, które dotyczą uczuć doznawanych przez większość ludzi. Po przeczytaniu każdego stwierdzenia zdecyduj czy odpowiesz: TAK, czy NIE i wstaw krzyżyk w odpowiednie okienko. Nie ma tu odpowiedzi dobrych i złych. Nie namyślaj się długo! Wybieraj odpowiedzi, które najlepiej wyrażają to co czujesz. Nie opuszczaj żadnego stwierdzenia.
 

Tak

Nie

Wydaje mi się możliwe, abym mógł kogoś uderzyć.

   

Trudno powstrzymać mi się od kłótni, gdy ktoś nie zgadza się ze mną.

   

Zdarza mi się kogoś uderzyć, gdy jestem zdenerwowany.

   

W razie potrzeby używam pięści w obronie swoich praw.

   

Kiedy się rozłoszczę, wygaduję przykre rzeczy.

   

Czasem lubię robić innym na złość.

   

Jeśli ktoś mnie pierwszy zaczepi nie ujdzie mu to bezkarnie.

   

Gdy spieram się z kimś, to zwykle podnoszę głos.

   

Mam wrażenie, że ludzie często usiłują mnie rozgniewać lub rozłościć.

   

Czasami mam nieodpartą ochotę zrobić komuś krzywdę.

   

Bywam brutalny w pewnych okolicznościach.

   

Często jestem opryskliwy dla ludzi, którzy na to nie zasługują.

   

Często bez namysłu mówię ludziom przykre rzeczy.

   

Łatwo wpadam w złość, ale szybko mi to przechodzi.

   

Często powiem komuś tak, że mu pójdzie w pięty.

   

Łatwo się unoszę, gdy ktoś stroi sobie ze mnie żarty.

   

Zdarza mi się wpadać w taką wściekłość tak, że rzucam czym się da.

   

Gdy jestem silnie rozgniewany, trzaskam drzwiami.

   

Często czuję, że mogę wybuchnąć z byle powodu.

   

Jestem czasem w takim nastroju, że wszystko mnie denerwuje.

   

Gdy mnie złość poniesie, zawsze potem tego żałuję.

   

Często drażnią mnie jakieś drobiazgi.

   

Wpadłem kiedyś w taką złość, że chwyciłem jakiś przedmiot i zniszczyłem go.

   

Czasem w złości uderzam pięścią w stół.

   

Wyraźnie okazuję niezadowolenie, gdy nie mogę postawić na swoim.

   

Łatwo się niecierpliwię.

   

Czasem lubię robić ludziom na złość.

   

Często mówię ludziom przykre rzeczy, gdyż na to zasługują.

   

Często odgrażam się, choć nie mam zamiaru nikomu zrobić nic złego.

   

Gdy się zdenerwuję, okazuję innym, że jestem w złym nastroju.

   
 
Jeżeli wiele razy odpowiedziałeś "tak", może to wskazywać na to, że wyrażasz swoją złość w sposób agresywny. Istnieje prawdopodobieństwo, że masz tendencję do tracenia kontroli nad swoimi impulsywnymi zachowaniami. Czasami, możesz nie panować również nad tym, co mówisz innym osobom. Twoje ostre wypowiedzi mogą ranić innych. Może zdarzyć się i tak, że nie wprost próbujesz okazać swoje niezadowolenie. Pomyśl czy chcesz nauczyć się w sposób konstruktywny wyrażać swoją złość.
(Materiał "Niebieskiej Linii")
Kilka zasad kontrolowania własnej złości
• Daj sobie czas, żeby ochłonąć i tym samym uniknąć stosowania przemocy.
Jeśli czujesz, że zaraz stracisz panowanie nad sobą, opuść pole bitwy i nie wracaj dopóki się naprawdę nie uspokoisz. W tym celu trzeba podjąć pewne kroki: wyjdź na chwilę; idź w spokojne miejsce, gdzie możesz powrócić do równowagi; poszukaj zajęcia, które pomoże ci się uspokoić; pozwól sobie na relaks, odprężenie; pozwól, żeby minęło uczucie utraty kontroli, nie spiesz się. Kiedy będziesz już gotowy, wróć i omów z innymi to, co się zdarzyło.
• Rozchmurz czoło i odpręż się.
Rozładowywanie napięcia powstałego w ciele jest umiejętnością. Czasem trzeba się tego po prostu nauczyć. Oto kilka wskazówek, które możesz zastosować od razu: spoglądaj łagodniej - pozwól odpocząć drobnym mięśniom wokół oczu; oddychaj głęboko - weź 10 głębokich, miarowych oddechów i licz je na głos lub po cichu; mów normalnym głosem - kontroluj swój głos, sprawdź jaka głośność i tonacja są dla ciebie naturalne, jeżeli zwykle podnosisz głos, staraj się mówić ciszej; napnij kilka mięśni, a potem je rozluźnij.
• Przestań starać się kontrolować innych.
Wpadasz w złość, bo wydaje ci się, że inni mają w stosunku do ciebie jakieś zobowiązania i powinni spełniać twoje życzenia. No, cóż, na pewno nie będą. Mają własne życie. Przestań więc próbować za wszelką cenę podporządkować ich sobie. Skończ nagonki i przepychania!
• Zaakceptuj odmienność.
Każdy myśli i działa inaczej. Zaakceptuj to. Nie staraj się zmieniać innych na siłę. Nie zmuszaj, żeby "zrozumieli", że to ty masz rację. Mają prawo do własnego zdania. Tak jak ty. Musisz nauczyć się mówić to, co masz do powiedzenia, raz i tylko raz. Potem wycofaj się i uspokój. Ludzie o wiele chętniej słuchają, kiedy ich się do tego nie zmusza. Skończ z groźbami i żądaniami, one w którymś momencie przestają odnosić skutek.
• Proś zamiast żądać.
Proś, nie żądaj. Bądź wdzięczny, jeżeli dostaniesz to, o co prosisz. Bądź uprzejmy, jeżeli tego nie dostaniesz. Życie stanie się prostsze, kiedy zaakceptujesz fakt, że nie masz żadnych praw w stosunku do czasu, pieniędzy, ciał i dusz innych ludzi. Zanim to zrozumiesz może być ciężko.
• Nagradzaj zamiast karać.
Nałogowcy złości nie wiele wiedzą o nagrodach. O wiele lepiej idzie im karanie i grożenie np.: "zrób, czego chcę a nie stanie ci się krzywda". Nagradzaj, dysponujesz wieloma nagrodami: materialnymi jak upominki, kwiaty, słodycze, najcenniejsze są jednak słowa: pochwały, przemyślane komentarze, zrozumienie, wysłuchanie.
• Mów spokojnie, nie przeklinaj.
Skończ z krzykami, wrzaskami i przekleństwami, a w zamian będziesz otrzymywał więcej tego, na czym ci naprawdę zależy. Jeżeli będziesz zwracał się do innych z szacunkiem, oni też będą cię o wiele lepiej traktować. Nie spodziewaj się rezultatów natychmiast. Kilku pierwszych spokojnych wypowiedzi nikt nie zauważy. Ale z czasem na pewno tak się stanie.
• Bierz odpowiedzialność za wszystko, co mówisz i robisz.
Nikt nie dzieli z tobą odpowiedzialności. Zapomnij o istnieniu zwrotu "doprowadzasz mnie do wściekłości". Jest nic niewarte. O wiele uczciwiej jest mówić "doprowadzam się do wściekłości". Ty jesteś właścicielem swoich ust i ty jesteś całkowicie odpowiedzialny za słowa, które z nich się wydobywają.
• Traktuj innych z szacunkiem.
Oto zachowania wskazane: rozmawiaj spokojnie; uważnie słuchaj tego, co mówią inni; wyszukuj u innych cechy godne pochwały; mów im, że są potrzebni i godni miłości; nie podnoś głosu, nawet jeżeli masz odmienne zdanie; pozwól innym wziąć odpowiedzialność za ich życie, w czasie kiedy ty bierzesz odpowiedzialność za swoje.
• Mów innym, co cię trapi:
Bądź bezpośredni - koniec z chłodną obojętnością, z kazaniami, pouczeniami. Mów wyłącznie prawdę. Do niczego nie są potrzebne godziny lodowatego, znaczącego milczenia.
Bądź konkretny - nie mów niejasno, zawile, niezrozumiale.
Bądź uprzejmy- tzn. zachowuj się grzecznie w stosunku do innych, nawet jeżeli się złościsz.
• Stosuj wypowiedzi typu "ja".
Składają się one z:
l) omówienia konkretnego problemu, który cię trapi.
2) twoich odczuć na ten temat.
3) twoich konkretnych oczekiwań w związku z daną sprawą.Możesz zejść z drabiny złości i przemocy. Nie po to, żeby być miłą osobą. Nie dlatego, że inni tak mówią. Możesz zejść z drabiny złości, ponieważ złość rujnuje twoje życie!
 
Dziecko a przemoc w rodzinie
 
 
     Dzieci wzrastające w domu przepełnionym przemocą często są jej ofiarami. W rodzinach, w których występuje przemoc między dorosłymi, cierpią również dzieci. Przemoc domowa wyrządza dzieciom wiele poważnych szkód zarówno fizycznych jak i psychicznych. Dzieci wzrastające w rodzinach, w których występowała przemoc, wykazują skłonności do zachowań agresywnych w dorosłym życiu.

Co się dzieje z dzieckiem, gdy jest świadkiem przemocy w rodzinie? 

•    Strach i niepokój
Dzieci obawiają się o zdrowie i życie swoich rodziców, a także o własne.
•    Poczucie winy
Dzieci czują się odpowiedzialne za przemoc. Myślą, że są przyczyną agresywnego zachowania swoich rodziców.
•    Abiwalencja uczuć
Dzieci odczuwają zarówno miłość, jak i nienawiść do rodzica, który stosuje przemoc. Żyją w chaosie emocjonalnym.
•    Brak zaufania
Dzieci, które doświadczają przemocy, mają trudności z nawiązywaniem bliskich kontaktów z rówieśnikami. Nie potrafią zaufać.
•    Agresywność
Wiele dzieci odreagowuje agresją to, co dzieje się w ich domach. Uczą się, że przemoc jest jedynym sposobem rozwiązywania konfliktów, które są dla nich niebezpieczne.
•    Bierność
Niektóre dzieci są gotowe zrobić wiele, by wszystkich zadowolić. Ulegają wszelkim prośbom i naciskom ze strony otoczenia. Czasami mogą pod wpływem innych robić rzeczy, które są dla nich niebezpieczne.
•    Zamiana ról
Dzieci często zmuszane do pełnienia roli osoby dorosłej. Rodzice są zbyt zajęci swoimi konfliktami, by spełniać obowiązki rodzicielskie. Dzieci pozbawione są dzieciństwa.
•    Kłopoty w szkole
Dzieci chcą pozostawać w domu, ponieważ myślą, że w ten sposób mogą kontrolować przemoc. Dziecko opuszcza zajęcia w szkole, ma coraz gorsze wyniki w nauce, kłopoty z uczeniem się i koncentracją.
•    Smutek
Dziecko czuje się przygniecione ciężarem swojej bezradności wobec przemocy w domu. W niektórych przypadkach dzieci podejmują próby samobójcze jako ostateczne rozwiązanie swoich problemów.
•    Opóźniony rozwój
Dzieci, które nie mają zapewnionej właściwej opieki, rozwijają się gorzej od swoich rówieśników.
•    Zaburzenia mowy
Konsekwencją życia w ciągłym stresie mogą być zaburzenia mowy.
•    Dolegliwości związane ze stresem
Dzieci często odczuwają dolegliwości somatyczne, takie jak bóle głowy i żołądka, moczenie nocne. Ich ogólny stan zdrowia jest zły.
•    Urazy fizyczne
Dzieci często doznają poważnych urazów fizycznych w wyniku przemocy.
(Oprac. wg materiału Instytutu Psychologii Zdrowia PTP)
 

Jak zapewnić bezpieczeństwo sobie i swoim dzieciom?
 
     Zastanów się nad poniższymi kwestiami i przygotuj się na wypadek wystąpienia kolejnych aktów przemocy ze strony Twojego partnera. Chociaż nie możesz kontrolować jego zachowania, spróbuj znaleźć najlepszy sposób postępowania, by zapewnić sobie i swoim dzieciom bezpieczeństwo.Gdy chcesz pozostać ze sprawcą, rozważ następujące kwestie:•    Co może zapewnić Ci bezpieczeństwo w nagłych wypadkach?
•    Kogo możesz wezwać na pomoc w momencie awantury?
•    Czy będziesz mogła wezwać policję, gdy znowu dojdzie do aktów przemocy? Czy możesz w porozumieniu z dziećmi i sąsiadami opracować jakiś sygnał, aby mogli w krytycznym momencie wezwać na pomoc policję?
•    Jeżeli zajdzie potrzeba ucieczki, dokąd możesz się udać? Którędy będziesz mogła opuścić dom?
•    Zorientuj się, jakie są niebezpieczne miejsca w domu, nie daj się tam złapać w pułapkę.
•    W trakcie gwałtownego ataku najlepiej zaufaj własnemu osądowi, co w danej sytuacji powinnaś uczynić - niekiedy najlepiej jest uciec, innym razem słuszniej będzie uspokoić napastnika.ZAPAMIĘTAJ!
Dobre jest każde rozwiązanie,
które zapewni Ci bezpieczeństwo!Gdy zamierzasz rozstać się ze sprawcą, zastanów się nad następującymi kwestiami:
 
•    Gdzie i kiedy możesz się bezpiecznie przeprowadzić? Czy dysponujesz środkami transportu? Pieniędzmi? Czy masz dokąd pójść?
•    Czy miejsce, do którego zamierzasz się udać, jest bezpieczne?
•    Czy będziesz mogła wezwać policję, gdyby okazało się to konieczne?
•    Komu zamierzasz powiedzieć, a komu nie, o swojej przeprowadzce?
•    Co sama możesz zrobić lub co inni mogą zrobić, aby partner nie zdołał Cię znaleźć?
•    Czy będziesz mogła bezpiecznie udawać się codziennie do pracy lub do szkoły, by odebrać stamtąd dzieci?
•    Jakie podejmiesz kroki prawne, byś mogła poczuć się bezpiecznie?
•    Czy znasz numery telefonu miejscowych instytucji, które mogą Ci pomóc?
Kiedy zdecydujesz się na opuszczenie domu, zabierz ze sobą potrzebne rzeczy i dokumenty. Kopie ważnych dokumentów przechowuj u przyjaciół, na wypadek, gdybyś musiała opuścić dom w nagłej sytuacji albo gdyby partner utrudniał Ci do nich dostęp.Na wypadek, gdybyś musiała uciekać, przygotuj następujące rzeczy:
 
•    dowód osobisty
•    legitymację ubezpieczeniową
•    akt zawarcia małżeństwa i akty urodzenia dzieci
•    prawo jazdy
•    kartę telefoniczną
•    lekarstwa i recepty
•    dokumenty rozwodowe i inne dokumenty sądowe
•    ubrania i inne niezbędne rzeczy dla siebie i dzieci
•    klucze do mieszkania
(Oprac. wg materiału Instytutu Psychologii Zdrowia PTP)
 
Dlaczego kobiety zostają w krzywdzącym związku?
 
     Czasami trudno zrozumieć powody, dla których kobiety pozostają w krzywdzącym związku. Najczęściej wymieniają wiele przyczyn konieczności znoszenia agresywnego zachowania swojego męża. Sprawdź, które z wymienionych powodów są Ci znajome, bliskie.
 
On jest dobrym ojcem
Kobiety mówią: On jest złym mężem, ale dobrym ojcem. On tylko mnie bije i poniża, nie robi nic złego dzieciom.
Zastanów się, co może czuć Twoje dziecko, gdy Ty płaczesz i próbujesz ukryć kolejne siniaki pod makijażem? Dzieci będąc świadkami przemocy, również jej doznają! Twoje dziecko uczy się, że świat jest przepełniony przemocą, bólem i cierpieniemNie poradzę sobie finansowo
Często (choć nie zawsze) ofiary przemocy są zależne finansowo od swoich partnerów. Przyczyny są różne. Sprawcy nierzadko utrudniają swoim żonom podjęcie pracy zarobkowej. Często też ofiary nie wierzą, że mogłyby podjąć pracę. Twój partner, mąż - tak samo jak Ty - ma prawny obowiązek łożenia na utrzymanie dzieci i potrzeby domowe. Jeśli nie chce dawać Ci pieniędzy na potrzeby rodziny, możesz zwrócić się do sądu o alimenty na dzieci i siebie.
Istnieją też instytucje (np. ośrodki pomocy społecznej), które pomogą Ci przezwyciężyć trudną sytuację materialną. Mogą też pomóc Ci w znalezieniu pracy.On mnie zabije, jeśli będę próbowała coś zmienić
Wszelkie groźby, ostrzeżenia powinnaś traktować bardzo poważnie i informować o nich prokuraturę. Jeśli czujesz, że Twoje życie jest zagrożone, a prokurator nie podejmuje kroków, by Cię ochronić, rozważ opuszczenie domu. Schronienia możesz szukać w ośrodkach interwencji kryzysowych, w domach samotnej matki itp. Ogólnopolski telefon "Niebieska Linia" posiada informacje o tych placówkach. ZADZWOŃ!!!On się zmieni
Kobiety mówią: On naprawdę przeprasza, wszystko będzie w porządku. Pozostają w niszczącym związku, bo wierzą, że on się zmieni. Sprawcy potrafią przepraszać i obiecywać, że to się nigdy nie powtórzy. Zastanów się, ile razy Twój mąż obiecywał poprawę?To moja wina
Kobiety często obwiniają się za przemoc. Są przekonane, że zrobiły coś (albo czegoś nie zrobiły) i dlatego partner był agresywny. Wierzą, że bicie było uzasadnioną i sprawiedliwą karą. Bijąc Cię i poniżając, Twój partner łamie prawo. Pamiętaj, że przemoc w rodzinie jest przestępstwem!
(Oprac. wg materiału Instytutu Psychologii Zdrowia PTP)

 
Czy znasz swoje prawa?     Czasami, a może nawet często zastanawiasz się nad swoimi prawami. Próbujesz ustalić, co Ci wolno we własnym domu. Być może wielokrotnie słyszałaś, że:
 
•    nic Ci nie wolno
•    nie masz do niczego prawa
•    nic nie jest Twoje
•    jesteś głupia
•    wszyscy wiedzą, że jesteś wariatką
•    masz duże szczęście, że jestem z Tobą.
 
Nikt nie ma prawa tak do ciebie mówić!Czy pamiętasz swoje podstawowe prawa? Zastanów się, czy są one respektowane przez Twojego partnera i bliskich! Pamiętaj!    * Masz prawo żyć w domu wolnym od przemocy.
    * Masz prawo czuć się bezpiecznie w swoim domu.
    * Masz prawo do szacunku i godnego traktowania.
    * Masz prawo do swobodnego wyrażania swojego zdania, nawet jeśli Twój partner myśli zupełnie inaczej.
    * Masz prawo współuczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących spraw związanych z Waszą rodziną, domem, dziećmi, wydatkami. Twoje potrzeby, sprawy są równie ważne jak Twojego partnera.
    * Masz prawo szukać profesjonalnej pomocy w sytuacji, gdy jesteś niezadowolona lub zaniepokojona tym, co się dzieje w domu.
    * Masz prawo popełniać błędy. Masz prawo do bycia niedoskonałą matką czy żoną.
    * Masz prawo korzystać ze swoich praw.
    * Masz prawo szukać pomocy dla siebie i bliskich.
    * Masz prawo żyć godnie, bezpiecznie, radośnie i twórczo.
    * Masz prawo do zmiany swojego życia.
    * Masz prawo chronić zdrowie i życie swoje i bliskich.
Masz obowiązek bronić własne dzieci!

  • Masz prawo żyć w domu wolnym od przemocy.
  • Masz prawo czuć się bezpiecznie w swoim domu.
  • Masz prawo do szacunku i godnego traktowania.
  • Masz prawo do swobodnego wyrażania swojego zdania, nawet jeśli Twój partner myśli zupełnie inaczej.
  • Masz prawo współuczestniczyć w podejmowaniu decyzji dotyczących spraw związanych z Waszą rodziną, domem, dziećmi, wydatkami. Twoje potrzeby, sprawy są równie ważne jak Twojego partnera.
  • Masz prawo szukać profesjonalnej pomocy w sytuacji, gdy jesteś niezadowolona lub zaniepokojona tym, co się dzieje w domu.
  • Masz prawo popełniać błędy. Masz prawo do bycia niedoskonałą matką czy żoną.
  • Masz prawo korzystać ze swoich praw.
  • Masz prawo szukać pomocy dla siebie i bliskich.
  • Masz prawo żyć godnie, bezpiecznie, radośnie i twórczo.
  • Masz prawo do zmiany swojego życia.
  • Masz prawo chronić zdrowie i życie swoje i bliskich.

MASZ PRAWO SZUKAĆ POMOCY, GDY TWOJE PRAWA SĄ ŁAMANE!


Twoje ważne numery:1. Ogólnopolski telefon zaufania dla ofiar przemocy w rodzinie "Niebieska Linia"
0-801 12 00 02 (płatny tylko pierwszy impuls) dni powszednie i soboty 10.00-22.00,
niedziela i święta 10.00-16.00
(0-22) 666 00 60 (linia płatna) dni powszednie 10.00 - 22.00
2. Policja - telefon interwencyjny 997 (czynny przez całą dobę)
3. Policyjny telefon zaufania dla ofiar przestępstw (zadzwoń, jeżeli jesteś niezadowolona z pomocy udzielonej przez funkcjonariuszy policji) 0-800 142 555czynny codziennie (również w święta) 8.00 - 24.00 

(Oprac. wg materiału Instytutu Psychologii Zdrowia PTP) 

Przemoc cz. 1


Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie

,,Niebieska Linia”
www.niebieskalinia.pl


Przemoc jest przestępstwem ściganym przez prawo:

Art. 207 /K.K./
Kto znęca się psychicznie lub fizycznie nad osobą najbliższą lub inną osobą pozostałą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny podlega karze od 3 miesięcy do 5 lat.Art. 191 /K.K./
Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Mity o przemocy


Sprawdź, jakie jest Twoje zdanie na temat poniższych poglądów:1. Przemoc jest wtedy, gdy widoczne są ślady pobicia: TAK - NIE
2. Nikt nie powinien wtrącać się w prywatne sprawy rodziny: TAK - NIE
3. Jeśli kobieta jest bita, to znaczy, że na to zasługuje: TAK - NIE
4. Nie ujawnia się tajemnic rodzinnych: TAK - NIE
5. Alkoholizm usprawiedliwia przemoc: TAK - NIE
6. Nie można zmienić swojego przeznaczenia: TAK - NIE
7. Przemoc w rodzinie, to problem marginesu społecznego: TAK - NIEJeśli odpowiedziałaś (eś) „TAK” 2 lub więcej razy, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że możesz już być ofiarą przemocy.
Czy rozmawiałaś (eś) już z kimś o swojej trudnej sytuacji?
Możesz to zrobić dziś, zaraz. Spróbuj, jesteśmy gotowi Ci pomóc.Teraz przeczytaj uważnie, jaka jest prawda:

Prawda o przemocy


• Nie trzeba mieć siniaków i złamanych kości, aby być ofiarą przemocy domowej.
• Poniżanie i obelgi bolą tak samo jak bicie - jest to przemoc psychiczna i moralna.
• Uzależnienie od alkoholu nie zwalnia od odpowiedzialności za czyny.
• Należy karać sprawcę przemocy i leczyć jego chorobę alkoholową.
• Przemoc w rodzime jest przestępstwem. Każdy ma prawo zapobiec przestępstwu.
• Nawet po wielu latach kobieta może przerwać przemoc. Nigdy nie jest za późno, aby powiedzieć nie!
• Każdy ma prawo bronić siebie i dzieci przed przemocą.
• Nikt nie ma prawa bić i poniżać kogokolwiek bez względu na to, co zrobił czy powiedział.
• Przemoc domowa zdarza się we wszystkich warstwach społecznych niezależnie od poziomu wykształcenia i sytuacji ekonomicznej.
• Przemoc nie kończy się sama z siebie. Pierwszym krokiem do jej przerwania jest przełamanie izolacji i milczenia.

Alkohol a przemoc domowa
Badania wskazują, że:
• 80% żon alkoholików doznaje przemocy ze strony swojego męża,
• prawdopodobieństwo wystąpienia aktów przemocy w rodzinach alkoholowych jest ponad dwukrotnie większe niż w pozostałych,
• 70% dzwoniących kobiet do Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy Domowej doświadcza przemocy, której towarzyszy alkohol.Terapeuci uzależnień nie powinni bagatelizować problemu przemocy w rodzinie alkoholowej.

W celu podniesienia efektywności terapii należy wprowadzić kilka prostych procedur dla lepszej diagnozy sytuacji pacjentów pod kątem przemocy. Doświadczenia Licheńskiego Centrum wskazują wręcz, że poprzez szybkie zdiagnozowanie przemocy w rodzinie alkoholowej można ten fakt spożytkować dla przyspieszenia kryzysu motywującego do leczenia. Propozycja dla alkoholika jest bardzo atrakcyjna: zamiast wyroku skazującego, najpierw może poddać się terapii odwykowej.


1. Do standardowego planu wywiadu należy włączyć pytania, które ułatwią rozpoznanie przemocy domowej.O przemoc domową powinny być pytane wszystkie nowe pacjentki zgłaszające się do poradni odwykowej. Ważne jest, by pacjentki były o to co jakiś czas pytane, w ten sposób pacjentki, które z jakichś powodów nie przyznały się, że doświadczają przemocy mogą to zrobić podczas kolejnej wizyty. Do diagnozy sytuacji przemocy można wykorzystać specjalnie opracowane kwestionariusze.2. W sytuacji, gdy zostanie rozpoznana przemoc, należy wspólnie z pacjentką dokonać oceny sytuacji.Należy ustalić, stopień zagrożenia życia pacjentki oraz plan bezpieczeństwa. Ważna jest tutaj współpraca z pacjentką.3. Co warto powiedzieć pacjentce?Przemoc domowa jest problemem powszechnym, dotyczy dużej ilości kobiet. Przemoc jest przestępstwem ściganym przez prawo, a nie sprawą rodzinną. Za przemoc odpowiedzialny jest sprawca. Nic nie usprawiedliwia przemocy, nawet alkohol. W sytuacji przemocy pacjentka może liczyć na specjalistyczną pomoc i interwencję. Należy podkreślić, że to pacjentka będzie decydowała o tym, kiedy i z jakiej pomocy skorzysta.4. O czym należy pamiętać?W sytuacji stwierdzenia przemocy domowej należy w pierwszej kolejności podjąć działania mające na celu powstrzymanie przemocy domowej. Sam program dla osób współuzależnionych czy też uzależnionych jest niewystarczający dla ofiar przemocy domowej. Należy przeprowadzić szczegółową diagnozę sytuacji pacjentki w celu ułożenia adekwatnego planu pomocy. Jeśli w ofercie poradni nie ma pomocy dla ofiar przemocy, należy nawiązać współpracę ze specjalistycznymi placówkami i lokalnymi służbami pomagającymi ofiarom przemocy domowej.

Cykl przemocy w rodzinie


Badania wykazały, że związki, w których kobiety doznają przemocy fizycznej ze strony swoich partnerów, przechodzą przez trzy fazy powtarzającego się cyklu.1. Faza narastania napięcia.W tej fazie partner jest napięty i stale poirytowany. Każdy drobiazg wywołuje jego złość, często robi awanturę, zaczyna więcej pić, przyjmować narkotyki lub inne substancje zmieniające świadomość. Może poniżać partnerkę, poprawiając swoje samopoczucie. Prowokuje kłótnie i staje się coraz bardziej niebezpieczny. Sprawia wrażenie, że nie panuje nad swoim gniewem. Kobieta stara się jakoś opanować sytuację- uspokaja go, spełnia wszystkie zachcianki, wywiązuje się ze wszystkich obowiązków. Często przeprasza sprawcę. Ciągle zastanawia się nad tym, co może zrobić, aby poprawić mu humor, uczynić go szczęśliwym i powstrzymać przed wyrządzeniem krzywdy. Niektóre kobiety w tej fazie mają różne dolegliwości fizyczne, jak bóle żołądka, bóle głowy, bezsenność, utratę apetytu. Inne wpadają w apatię, tracą energię do życia, lub stają się niespokojne i pobudliwe nerwowo. Jest to wynik narastania napięcia, które po pewnym czasie staje się nie do zniesienia. Zdarza się, że kobieta wywołuje w końcu awanturę, żeby „mieć to już za sobą".2. Faza gwałtownej przemocy.W tej fazie partner staje się gwałtowny. Wpada w szał i wyładowuje się. Eksplozję wywołuje zazwyczaj jakiś drobiazg, np. lekkie opóźnienie posiłku. Skutki użytej przemocy mogą być różne - podbite oko, połamane kości, obrażenia wewnętrzne, poronienie, śmierć. Kobieta stara się zrobić wszystko, żeby go uspokoić i ochronić siebie. Zazwyczaj, niezależnie od tego jak bardzo się stara, wściekłość partnera narasta coraz bardziej. Czuje się bezradna, bo ani przekonywanie sprawcy, ani bycie milą, ani unikanie, ani bierne poddawanie się mu nie pomaga i nie łagodzi jego gniewu. Po zakończeniu wybuchu przemocy kobieta jest w stanie szoku. Nie może uwierzyć, że to się naprawdę stało. Odczuwa wstyd i przerażenie. Jest oszołomiona. Staje się apatyczna, traci ochotę do życia, odczuwa złość i bezradność.3. Faza miodowego miesiąca.Gdy sprawca wyładował już swoją złość i wie, że posunął się za daleko, nagle staje się inną osobą. Szczerze żałuje za to, co zrobił, okazuje skruchę i obiecuje, że to się nigdy nie powtórzy. Stara się znaleźć jakieś wytłumaczenie dla tego, co zrobił i przekonuje ofiarę, że to był jednorazowy, wyjątkowy incydent, który już się nigdy nie zdarzy. Sprawca okazuje ciepło i miłość. Staje się znowu podobny do tego, jaki był na początku znajomości. Przynosi kwiaty, prezenty, zachowuje się, jakby przemoc nigdy nie miała miejsca. Rozmawia z ofiarą, dzieli się swoimi przeżyciami, obiecuje, że nigdy już jej nie skrzywdzi. Dba o ofiarę, spędza z nią czas i utrzymuje bardzo satysfakcjonujące kontakty seksualne. Sprawca i ofiara zachowują się jak świeżo zakochana para. Ofiara zaczyna wierzyć w to, że partner się zmienił i że przemoc była jedynie incydentem. Czuje się kochana, myśli, że jest dla niego ważna i znowu go kocha. Spełniają się jej marzenia o cudownej miłości, odczuwa bliskość i zespolenie z partnerem. Życie we dwoje wydaje się piękne i pełne nadziei. Ale faza miodowego miesiąca przemija i znowu rozpoczyna się faza narastania napięcia. Zatrzymuje ona ofiarę w cyklu przemocy, bo łatwo pod jej wpływem zapomnieć o koszmarze pozostałych dwóch faz. Prawdziwe zagrożenie, jakie niesie ze sobą faza miodowego miesiąca jest związane z tym, że przemoc w następnym cyklu jest zazwyczaj gwałtowniejsza.
/Oprac. „Niebieska linia"/
Przemoc wobec dziecka


Przemoc fizyczna
bicie ręką i różnymi przedmiotami, kopanie, szarpanie, popychanie itp. - objawy stosowania jej wobec dziecka:• siniaki, ślady uderzeń i cięć na ciele dziecka (twarz, klatka piersiowa, plecy, pośladki) 
• ślady poparzeń (szczególnie oparzenia papierosem) 
• rany głowy 
• rany w różnych fazach gojenia 
• powtarzające się złamania i zwichnięcia 
• obrzęki 
• specyficzne zachowania dziecka: 
• lęk przed rozbieraniem się przed lekcją wf, 
• lęk przed nagłym dotknięciem (unik, skulenie się) 
• strój niestosowny do pogody (zakrywanie ubraniem zranień) 
• agresywność lub apatyczność 
• nadmierna "ostrożność", kłamliwość 
• lęk przed rodzicami, opiekunami 
• niechęć do ujawniania informacji o sytuacji rodzinnej Przemoc emocjonalna
wyśmiewanie, agresja słowna, wrogość, zastraszanie, wymuszanie, szykanowanie, wywoływanie poczucia winy itp. - objawy:• zaburzenia mowy 
• dolegliwości psychosomatyczne (bóle brzucha, głowy, mdłości) 
• moczenie i zanieczyszczanie się bez wyraźnych przyczyn organicznych 
• tiki 
• brak pewności siebie, wycofanie się 
• depresja 
• zachowania destrukcyjne i autodestrukcyjne 
• nadmierne podporządkowywanie się dorosłym 
• kłamliwość Wykorzystywanie seksualne
różnego rodzaju zachowania seksualne wobec dziecka, których celem jest uzyskiwanie własnej przyjemności seksualnej, dokonywanie na ogól przy pomocy przekupywania, uwodzenia, siły, straszenia i szantażowania.
Objawy specyficzne: • obrzęk w okolicach genitalnych 
• otarcia naskórka, bolesność okolic narządów płciowych i odbytu 
• ból podczas oddawania moczu, ból przy chodzeniu, siadaniu 
• rany w ustach 
• zapalenie pochwy, upławy 
• nadmierna pobudliwość seksualna 
• nieadekwatna do wieku znajomość zachowań seksualnych oraz anatomii narządów płciowych Objawy niespecyficzne:• nadpobudliwość psychoruchowa 
• zaburzenia koncentracji 
• zachowania destrukcyjne i autodestrukcyjne 
• wyraźne inne zaburzenia zachowaniaZaniedbywanie
długotrwale niezaspokajanie podstawowych biologicznych i psychicznych potrzeb dziecka - objawy:• zaburzenia rozwoju fizycznego (waga i wzrost poniżej normy) 
• zaniedbany wygląd (brak czystości osobistej, brudny i niestosowny ubiór) 
• nie wyleczone zranienia 
• choroby zębów i jamy ustnej 
• zmęczenie, apatia 

(Oprac. wg materiału Fundacji "Dzieci Niczyje") 


Przejawy przemocy duchowej
Zaznacz w odpowiedniej kratce, jakie jest Twoje zdanie na temat poniższych poglądów:

 

Tak

Nie

Przemoc jest wtedy, gdy widoczne są ślady pobicia.

   

Nikt nie powinien wtrącać się w prywatne sprawy rodziny.

   

Jeśli kobieta jest bita, to znaczy, że na to zasługuje.

   

Nie ujawnia się tajemnic rodzinnych.

   

Alkoholizm usprawiedliwia przemoc.

   

Nie można zmienić swojego przeznaczenia.

   

Przemoc w rodzinie to problem marginesu społecznego.

   
Jeśli odpowiedziałaś(-łeś)"TAK" 2 lub więcej razy, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że możesz już być ofiarą przemocy. Czy rozmawiałaś(-łeś) już z kimś o swojej trudnej sytuacji? Możesz to zrobić dziś - zaraz. Spróbuj - jesteśmy gotowi Ci pomóc. 


A teraz przeczytaj uważnie, jaka jest prawda: Prawda o przemocy 

1. Nie trzeba mieć siniaków i złamanych kości, aby być ofiarą przemocy domowej. Poniżanie i obelgi bolą tak samo jak bicie - jest to przemoc psychiczna i moralna. 
2. Przemoc w rodzinie jest przestępstwem. Każdy ma prawo zapobiedz przestępstwu. 
3. Nikt nie ma prawa bić i poniżać kogokolwiek bez względu na to, co zrobił czy powiedział. 
4. Przemoc nie kończy się sama z siebie. Pierwszym krokiem do jej przerwania jest przełamanie izolacji i milczenia. 
5. Uzależnienie od alkoholu nie zwalnia od odpowiedzialności za czyny. Należy karać sprawcę przemocy i leczyć jego chorobę alkoholową. 
6. Nawet po wielu latach kobieta może przerwać przemoc. Nigdy nie jest za późno, aby powiedzieć nie! Każdy ma prawo bronić siebie i dzieci przed przemocą. 
7. Przemoc domowa zdarza się we wszystkich grupach społecznych niezależnie od poziomu wykształcenia i sytuacji ekonomicznej. Przejawy przemocy domowejPrzeczytaj uważnie poniższe przejawy różnych rodzajów przemocy. W okienkach postaw znaczek "x" obok tych, których doznałaś (-eś) choćby raz w życiu.
Robisz to tylko dla siebie. Bądź spokojny (-a), zapewniamy Ci pełną dyskrecję.

Przymusy i groźby

 

Grozi, że zrobi coś, aby ją skrzywdzić

 

Grozi, że od niej odejdzie, popełni samobójstwo, doniesie na nią do opieki społecznej

 

Zmusza ją do wycofania oskarżenia przeciwko niemu

 

Zmusza ją do popełniania przestępstw

 

Przemoc ekonomiczna

 

Uniemożliwia jej znalezienie lub utrzymanie pracy

 

zmusza ją do proszenia o pieniądze

 

Wydziela jej "tygodniówkę"

 

Ukrywa przed nią rodzinne dochody lub uniemożliwia jej korzystanie z tych pieniędzy

 

Zastraszanie

 

Wzbudza w niej lęk minami, gestami, działaniami

 

Rozwalaniem rzeczy

 

Niszczeniem jej własności

 

Znęcaniem się nad jej zwierzętami

 

Pokazywaniem broni

 

Męskie przywileje

 

Traktuje ją jak służącą

 

Sam podejmuje wszelkie ważne decyzje

 

Zachowuje się jak "pan i władca"

 

sam ustala, co wolno i wypada kobiecie i mężczyźnie

 

Przemoc emocjonalna

 

Robi pogardliwe uwagi na jej temat

 

Wyzywa ją

 

Powoduje, że czuje się jak wariatka i wątpi w swoją poczytalność

 

Upokarza ją

 

Wzbudza w niej poczucie winy

 

Dzieci

 

Wzbudza w niej poczucie winy, że jest złą matką

 

Wykorzystuje dzieci do przekazywania jej wiadomości

 

Wykorzystuje odwiedziny, aby ją nękać i napastować

 

Grozi, że odbierze jej dzieci

 

Izolowanie

 

Nadzoruje i kontroluje to, co robi, z kim się widuje, z kim rozmawia, co czyta, gdzie chodzi

 

Ogranicza jej zajęcia poza domem

 

Usprawiedliwia się zazdrością

 

Lekceważenie, obwinianie, zaprzeczanie

 

Lekceważy przemoc i nie bierze poważnie jej niepokojów z tym związanych

 

Mówi, że takie zachowanie nie miało miejsca

 

Przenoszenie odpowiedzialności

 

Teraz podsumuj ilość zakreślonych okienek. Poniżej odszukaj wyniku, który odpowiada uzyskanemu przez Ciebie i uważnie odczytaj, co on oznacza. • Wynik 3-5 punktów (zakreśleń) - jest poważnym sygnałem, że doświadczasz pojedynczych aktów przemocy oraz, że możesz stać się ofiarą przemocy, która z czasem może się nasilać. 
• Wynik 6-8 punktów - oznacza stan rzeczywistego zagrożenia, którego samodzielnie nie jesteś w stanie złagodzić bez pomocy z zewnątrz, gdyż już jesteś uwikłany (-a) w tzw. "koło przemocy". 
• Wynik 9 pkt. i więcej - świadczy jednoznacznie, że powinnaś (-eś) niezwłocznie prosić o pomoc i szukać ratunku (wsparcia) na policji, w prokuraturze, Sądzie Rodzinnym, Służbach Pomocy Społecznej. Im szybciej to zrobisz, tym większe są szanse skutecznej samoobrony i obrony Twoich dzieci. Prawo stoi po Twojej stronie. Jako człowiek masz pełne moralne prawo bronić siebie i swoją rodzinę przed przemocą, której doświadczasz bez własnej winy. Pomocy możesz szukać pod numerem Niebieskiej Linii: 
0-800-120-002 (nr bezpłatny) lub (0-22) 666-10-35 

 
 
Joomla-Template by guenstige.shop-stadt.de & go-windows.de