Święty czas

„Do czego potrzebne jest doświadczenie? Do świadczenia” – te słowa ks. Tomasza Opalińskiego, które usłyszeliśmy w czasie rekolekcyjnego Triduum Paschalnego przeżywanego w Sikorzu k. Płocka mocno zapadły nam w serce. Chcemy więc świadczyć o tym, co przeżyliśmy.
Zgodnie z propozycją Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego po przeżyciu Oazy Rodzin II stopnia zaczęliśmy zastanawiać się nad wyjazdem na Triduum Paschalne. Pan Bóg wysłuchał naszych pragnień i dostaliśmy wszystko, co było nam potrzebne, aby dobrze przeżyć ten czas.
Dotychczas przeżywaliśmy Triduum Paschalne jakby z doskoku, w przerwach pomiędzy sprzątaniem i przygotowywaniem potraw na wielkanocny stół. Zwykle też ze względu na dzieci nie udawało się nam być na całym Triduum, musieliśmy uczestniczyć w liturgii „na zmianę”. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że nasze świętowanie powinno zaczynać się już w Wielki Czwartek, a nie dopiero w Niedzielę Wielkanocną. Czasami więcej zwracaliśmy uwagi na tradycję niż na centrum tych dni, którym jest Jezus Chrystus, nasz Pan i Zbawiciel.
Triduum Paschalne w formie rekolekcyjnej napełniło nas pokojem. W pewnym momencie zaczęliśmy zauważać, że byliśmy spokojni w takich sytuacjach, w których zwykle pojawiało się zdenerwowanie. Byliśmy bardzo wyciszeni. W ciągu kolejnych dni na nowo przeżywaliśmy uwolnienie nas z niewoli grzechu i przejście ze śmierci do życia. Kolejne punkty programu pomagały nam w doświadczeniu wydarzeń paschalnych, w dotknięciu tajemnic wiary przeżywanych w tym czasie. Bogata symbolika, która ujawnia się w liturgii Triduum Paschalnego stała się dla nas bardziej zrozumiała. Jednocześnie uświadomiliśmy sobie, jak ważne jest poprawne celebrowanie liturgii, właściwy podział posług, dobrze przygotowany śpiew – to wszystko ma swój udział w dobrym przeżywaniu wydarzeń paschalnych.
Triduum Paschalne w Sikorzu to był prawdziwy czas świętowania, nie tylko przy stole, ale również w kaplicy i w spotkaniach z innymi ludźmi. Doświadczyliśmy ogromnego daru, jakim było wyzwolenie z pośpiechu, który w życiu codziennym nie pozwala się zatrzymać nad ważnymi sprawami. Mogliśmy przeżyć jakby namiastkę wiecznego świętowania, gdy nie będzie już czasu, ale ciągłe „teraz”. Ten darowany czas mogliśmy poświęcić na spotkanie z Chrystusem towarzysząc mu w więzieniu i przy grobie, przeżywając razem z nim trzy najważniejsze dni w historii świata.
Teraz, już po rekolekcjach, wiele osób nas pyta: „I jak było?”, a my cieszymy się, że możemy dać świadectwo: spotkaliśmy Zmartwychwstałego, który zmienił i zmienia nasze życie. Chwała Panu!

Dorota i Jacek Skowrońscy
arch. gnieźnieńska



Udział w Triduum Paschalnym w formie rekolekcji w Sikorzu był dla nas obojga głębokim przeżyciem. Po raz pierwszy od sześciu lat (tyle lat ma nasz najstarszy syn) we dwoje mogliśmy uczestniczyć we wszystkich liturgiach Triduum, dodatkowo ubogaconych przez liczne nabożeństwa liturgii godzin.
Ks. Tomasz wraz z Kasią i Pawłem prawdziwie PRZEPROWADZILI nas przez wszystkie aspekty ŚWIĘTA PASCHY. Począwszy od wyjścia Izraelitów z niewoli egipskiej, poprzez ochronę pierworodnych, przez krew baranka aż do najważniejszego wymiaru Paschy, jakim jest ofiara Jezusa Chrystusa.
Dzięki głębokiemu przeżyciu liturgii Wielkiego Czwartku (Ostatniej Wieczerzy i czuwaniu przy pojmanym Chrystusie) oraz liturgii Wielkiego Piątku (liturgia Męki Pańskiej i czuwanie przy Grobie Pańskim) zupełnie inaczej przeżyliśmy Wigilię Paschalną.
Trudno opisać słowami wielką radość, która rodzi się w sercu w zetknięciu z tak WIELKĄ MIŁOŚCIĄ Chrystusa!
Dziękujemy Bogu, że mogliśmy właśnie tak przeżyć w tym roku najważniejsze święto chrześcijańskie. Alleluja!

Joanna i Tomasz Marcinowscy
arch. poznańska



Wraz ze zbliżającym się Wielkim Postem pojawiła się w nas myśl o wyjeździe na rekolekcje w czasie Triduum Paschalnego. Piotr z wielkim zapałem podszedł do sprawy, ja – z dużą rezerwą. Prawdę mówiąc, chciałam wykorzystać czas wolny od pracy na odpoczynek i nadrobienie domowych zaległości. Wiedziałam jednak, że nie temu ma służyć ten czas. Ponadto martwiłam się o przyjęcie tej propozycji przez nasze najstarsze dziecko (13 lat). Zdecydowaliśmy się zadzwonić do Kasi i Pawła Maciejewskich i rozeznać temat. Okazało się, że nasz Mateusz nie będzie jedynym nastolatkiem i Kasia wraz z Pawłem myślą intensywnie o tym, jak zapełnić czas młodzieży. Wobec tego zostało nam pokazać synowi korzyści z tak spędzonych świąt i zapewnić go, że w naszej parafii poradzą sobie bez jednego ministranta. Kiedy całą rodziną zdecydowaliśmy się na wyjazd, włączyliśmy sprawę przeżywania rekolekcji do naszej codziennej rodzinnej modlitwy. Ufamy, że to ona zaowocowała wspaniale przeżytymi Świętami Zmartwychwstania Pańskiego.
Czas, który spędziliśmy w Sikorzu k. Płocka, był tak zorganizowany i zagospodarowany, że to właśnie Bóg był najważniejszy i w samym centrum. Dzień rozpoczynaliśmy tradycyjnie jutrznią. Konferencje prowadzone przez ks. Tomasza Opalińskiego przybliżały obrzędy i symbole poszczególnych nabożeństw, wyjaśniały ich znaczenie i pochodzenie.
Każdego dnia było sporo czasu na wspólną modlitwę, podczas godziny czytań i koronki do Miłosierdzia Bożego oraz indywidualną adorację. Ten czas był dla nas ogromnie ważny i potrzebny. Mogliśmy trwać przy Panu i zgłębiać największe tajemnice naszej wiary. Sprzyjały temu zarówno miejsce, jak i wszyscy uczestnicy, pochodzący z aż dziewięciu diecezji. Dało się zauważyć, że każdy maksymalnie chciał ten czas wykorzystać na modlitwę i rozważania. Mieliśmy możliwość wymienienia się wzajemnie uwagami, jak wygląda przebieg uroczystości w naszych domach i parafiach.
Duże wrażenie wywarł na nas obrzęd Effatha – ceremonia otwarcia naszych uszu na słuchanie Słowa Bożego oraz ust na jego głoszenie. Po raz kolejny uświadomiliśmy sobie, że to nie tylko nasza wola, ale przede wszystkim łaska Pana nas do tego uzdalnia.
W czasie, gdy dorośli spotykali się na modlitwach i konferencjach, młodzież pod opieką kleryka Tomka przygotowywała się do posługi przy ołtarzu i wchodziła w zagadnienia związane z obchodami świąt. Młodsze dzieci, wraz z wspaniałą diakonią wychowawczą, przygotowywały występy i dekoracje świąteczne oraz spędzały czas na wspólnej zabawie. Przy tak licznej gromadce około 40 dzieci było to bardzo istotne i niezmiernie pomagało w skupieniu się oraz zaangażowaniu w przygotowanie uroczystości. Każde nabożeństwo Triduum Paschalnego przebiegało bardzo uroczyście i dostojnie. Podkreślały to zarówno odpowiednio przygotowana oprawa, komentarze, nasze odświętne stroje, jak i spokojna, bez pośpiechu prowadzona celebracja. Chociaż było dużo małżeństw z malutkimi dziećmi, nie stanowiło to kłopotu, gdyż na przygotowanych dla nich materacach mogły spać tuż przy drzwiach kaplicy. Bardzo dużym atutem był fakt, że kaplica była na miejscu, w tym samym budynku.
Wszyscy też ochoczo, bez względu na talenty, ćwiczyliśmy śpiewy, aby na nabożeństwach jak najpiękniej chwalić nimi Pana. Trudno oddać atmosferę „Glorii”, wyśpiewanej i wygranej na czym się dało, przez dorosłych i dzieci, podczas liturgii wielkoczwartkowej, czy wielkosobotniej. Kaplica aż drżała, a nas napełniała wielka radość! Podobnie było po procesji rezurekcyjnej, kiedy to długo śpiewaliśmy pieśni uwielbienia, mimo późnej już pory – ok. pierwszej w nocy. Cudowne było to, że nikt się nie spieszył, nie miał nic ważniejszego do zrobienia.
Mimo, że niewielu uczestników rekolekcji znało się wcześniej, w bardzo przyjaznej, wręcz rodzinnej atmosferze zasiedliśmy w niedzielny poranek do świątecznego śniadania. Później był czas na szukanie niespodzianek przez dzieci, wspólną zabawę, aż w końcu nadeszła pora pożegnania.
Doświadczenie tak głęboko przeżytych Świąt Zmartwychwstania jest niesamowitym doznaniem. Cieszymy się z tej decyzji uczestnictwa w rekolekcjach Triduum Paschalnego i gorąco zachęcamy tych, którzy dotychczas tego nie doświadczyli. Chwała Panu!

Ewa i Piotr Frąckowiakowie
arch. poznańska



Tegoroczne Święte Triduum Paschalne dane nam było przeżyć w formie rekolekcyjnej w Sikorzu k. Płocka. Podjęcie decyzji o wyjeździe z domu było niezwykle trudne. Baliśmy się reakcji rodziny, że nie będziemy spędzać z nimi świąt, że nie będzie nas na wielkanocnym śniadaniu i że nie pomożemy w świątecznych przygotowaniach. Nasze dorastające dzieci też nie były zachwycone naszą propozycją na spędzenie Wielkich Dni na rekolekcjach.
Pragnienie w sercu było, ale i obawy również. Przeżywanie Roku Wiary było dla nas motywacją, aby odnowić świadomość treści prawd naszej wiary, poprzez głębsze przeżycia Triduum Paschalnego. Postanowiliśmy, że będziemy się modlić, bo Pan nasz wie, czy tego właśnie potrzebujemy.
Zgłaszając się na rekolekcje, zostaliśmy zapisani na listę rezerwową. Modlitwa nasza trwała, chociaż rodzina miała nadzieję, że miejsce się nie zwolni i nie pojedziemy. Jakież było nasze zdziwienie, gdy dwa tygodnie przed rekolekcjami dostaliśmy wiadomość, że jedna rodzina zrezygnowała i że jest dla nas miejsce. Był to dla nas znak, że Pan chce, abyśmy przeżyli te rekolekcje właśnie teraz. Z radością i ufnością pojechaliśmy, zostawiając za sobą to, co nas ograniczało i zniewalało. Wierzyliśmy, że Duch Święty nas poprowadzi.
Był to błogosławiony czas odkrywania znaczenia świąt, znaków, które nam towarzyszą podczas liturgii oraz ubogacenia się na drodze naszej wiary. Towarzyszyliśmy Jezusowi w Jego drodze, która rozpoczęła się w Wieczerniku w Wielki Czwartek wieczorem a zakończyła w Niedzielę Wielkanocną radosnym Zmartwychwstaniem i świętowaniem naszego zmartwychwstania. Mieliśmy okazję uświadomić sobie ważność Tych Dni, to, że nie są one przygotowaniem do świąt, które, jak wcześniej myśleliśmy, rozpoczynają się w Niedzielę Wielkanocną, ale że należy świętować całe Triduum Paschalne.
W Wielki Czwartek byliśmy świadkami umywania nóg przez kapłana. Ks. Tomasz Opaliński dał nam dobrą lekcję służby, pokory, ale też i radości z przeżywania prawd, które odkrywaliśmy podczas rekolekcji. Zastanawialiśmy się nad naszą gotowością do służby w rodzinie i parafii. Dużym odkryciem było dla nas to, że w ten dzień powinno się spożyć uroczystą wieczerzę w rodzinie, kiedy to ojciec usługuje przy stole wszystkim domownikom.
Doświadczyliśmy też łaski adorowania Pana Jezusa w kaplicy adoracji i przy grobie. Jednoczyliśmy się z Nim poprzez post, modlitwę, walkę duchową, wyciszenie... Uświadomiliśmy sobie ogrom miłości płynącej z Krzyża. Adorowaliśmy Krzyż, padając na twarz w uniżeniu, pokorze, uznając naszą małość. Dziękowaliśmy Jezusowi za wszystko, czego dla nas dokonał. Przekonaliśmy się, że to On jest zwycięzcą i dzięki Niemu my też zwyciężamy nasze ograniczenia, słabości, pokusy, grzech, pychę, egoizm...
Wigilię Paschalną rozpoczęliśmy wieczorem, zapalając świece chrzcielne od paschału – symbolu światła Chrystusa, który rozświetla ciemności grzechu, słuchając słowa Bożego, ukazującego wypełnienie Bożych obietnic, odnawiając przyrzeczenia chrzcielne a kończąc procesją rezurekcyjną
O północy wyszliśmy ze śpiewem Alleluja! Jezus żyje! Zmartwychwstał nasz Pan jak powiedział.
Zapragnęliśmy iść dalej ze Zmartwychwstałym w naszą codzienność małżeńską, rodzinną, wspólnotową i parafialną, aby zaświadczyć, że Jezus naprawdę zmartwychwstał i żyje, że czeka na nas w kościele, podczas Eucharystii, że pragnie działać cuda w nas i w naszym otoczeniu, że wystarczy Jemu zaufać i powierzyć wszystko, całe swoje życie, jakże słabe i często beznadziejne, jeżeli nie oparte na Bogu, który kocha i przebacza, który stale wyciąga do nas swoje ręce i mówi: „nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”.
Dziękujemy wszystkim, których Pan postawił na naszej drodze podczas tych świętych rekolekcji, a szczególnie Kasi i Pawłowi Maciejewskim (parze odpowiedzialnej z diecezji poznańskiej), którzy z wiarą i miłością chrześcijańską przyjęli naszą rodzinę na rekolekcje, klerykowi Tomaszowi, który opiekował się naszymi trzema dorastającymi synami oraz wspaniałej diakonii muzycznej – Kindze i Mateuszowi Drozdom, których śpiew pomagał wyrazić naszą wdzięczność Bogu Najwyższemu i uwielbiać Jego święte Imię.
Alleluja!!! Jezus żyje!!!

Małgorzata i Janusz Świderscy
diec. łomżyńska



W tym roku mieliśmy ogromną łaskę przeżywać Święte Triduum Paschalne w formie rekolekcyjnej. Chwała niech będzie Bogu za taką możliwość, ponieważ zasmakowaliśmy tego szczęścia jeszcze w naszej wczesnej młodości, uczestnicząc w Triduum organizowanym dla młodzieży oazowej. Z tego powodu wiedzieliśmy mniej więcej, co nas czeka i czuliśmy ogromną radość. Mogliśmy odciąć się od świata, od tej gonitwy przedświątecznej („bo przecież święta zaczynają się dopiero w niedzielę”) i w komfortowych warunkach całkowicie skupić się na świętowaniu oraz pełnym przeżywaniu tych wyjątkowych dni razem z naszym 6-letnim synem.
Jechaliśmy do Sikorza radośni jeszcze z jednego powodu. Byliśmy w tym miejscu w roku 2009 na ORAR II stopnia, zaraz po stracie, w wyniku poronienia, naszego drugiego Dziecka. Teraz, po stracie jeszcze jednego Dzieciątka przed dwoma laty, po długiej walce o możliwość zostania rodzicami, wielu wyrzeczeniach, jechaliśmy na radosne święta odrodzenia chrześcijańskiego z Nowym Życiem pod sercem! Składając to świadectwo pragniemy Bogu podziękować za wszystko. CHWAŁA PANU!
Dzięki doskonałej organizacji Kasi i Pawła Maciejwskich, paniom z kuchni (jedzonko wspaniałe!), diakonii wychowawczej (nasz syn był bardzo zadowolony!) i diakonii muzycznej mogliśmy się skupić na przeżywaniu tego, co najważniejsze w tych dniach.
W Wielki Czwartek podczas konferencji wprowadzającej ks. Tomasza Opalińskiego dowiedzieliśmy się, dlaczego ten czas przed nami to Święte Triduum Paschalne i że już zaczynamy świętować. Świętowanie to trwanie przy Chrystusie. A TO, co łączy te trzy dni to MIŁOŚĆ. W kolejnych dniach otrzymywaliśmy informacje na temat poszczególnych liturgii i ich charakterystycznych znaków. Konferencje te dały nam również wiedzę na temat tego, jak po powrocie do domów świadomie świętować Triduum Paschalne w naszych rodzinach i parafiach oraz jak edukować nasze dzieci.
W Wielki Czwartek uczestniczyliśmy w uroczystej kolacji, podczas której to ojciec rodziny, na wzór Chrystusa, służył przy stole pozostałym członkom rodziny – wymowny znak Chrystusowej miłości.
W Wielki Piątek z powodu padającego śniegu i niskiej temperatury zdecydowano, że Drogę Krzyżową będziemy przeżywać na korytarzach budynku. Ze względu na liczną grupę małych dzieci była to dla nas, uczestników, ogromna dogodność. Mogliśmy po prostu spokojnie, wszystko widząc i słysząc, przeżywać Drogę Krzyżową naszego Pana. Każda rodzina napisała rozważania do przydzielonej stacji nawiązując do tematu Roku Wiary. Za sprawą Ducha Świętego rozważania „ułożyły się” w piękną całość i dotykały naszych codziennych, małżeńsko-rodzinnych problemów. Po odczytaniu rozważania ojciec danej rodziny miał za zadanie nieść Krzyż do następnej stacji. Osobiście najbardziej wzruszyłam się na widok mężczyzn, którzy w jednej ręce nieśli Krzyż, a na drugiej trzymali np. śpiące dziecko – obraz naszego rodzinnego życia... Zapamiętałam również twarz mojego syna, który z ogromnym zainteresowaniem wpatrywał się w obrazy ilustrujące poszczególne stacje Drogi Krzyżowej. Wędrując korytarzami i schodami naszego ośrodka, przenosiliśmy się niejako na korytarze naszych domów, na ścieżki naszego życia, rozważając Mękę Chrystusa.
Słowa Ks. Franciszka Blachnickiego, zawarte w naszych notatnikach, jakie dotarły do nas w Wielki Piątek to: „Krzyż ukazuje się jako znak triumfu, jako znak największej miłości, który ma wyzwalać naszą wzajemną miłość. Triumf Chrystusa ukrzyżowanego jest triumfem miłości”. Tego dnia mam świętować, celebrować MIŁOŚĆ, a nie smucić się i rozpaczać. Nasz wielkopiątkowy post nie jest pokutny, ale jednoczący nas z największą MIŁOŚCIĄ.
Wielka Sobota to czas oczekiwania. Tego dnia dziękowaliśmy naszym patronom za wzór ich życia, a w nabożeństwie Effatha otwieraliśmy się na działanie Ducha Świętego.
W Wielkanoc zasiedliśmy do pięknego i radosnego śniadania wielkanocnego, a potem otrzymaliśmy przykłady świętowania w naszych rodzinach poprzez zabawy z naszymi dziećmi.
To, co było najważniejsze podczas tych rekolekcji, to przeżywanie PIĘKNYCH, WIELCE UROCZYSTYCH, BOGATYCH W ZNAKI I SŁOWO BOŻE LITURGII ŚWIĘTEGO TRIDUUM PASCHALNEGO. Mogliśmy spokojnie uczestniczyć, mając miejsca siedzące, widząc wszystko dokładnie, aktywnie i świadomie służąc, włączając się w liturgię.
Kolejny dar to adoracja Chrystusa w Najświętszym Sakramencie w nocy z czwartku na piątek, w piątek i w sobotę w ciągu dnia. Będąc w domu trudno o taką możliwość...
I jeszcze modlitwa Kościoła – Liturgia Godzin. Każdego dnia śpiewając psalmy, rozważając słowo Boże łączyliśmy się ze wspólnotą Kościoła, trwając tak prosto i zwyczajnie przy Chrystusie.
Każde małżeństwo, każda rodzina powinna przynajmniej raz w życiu przeżyć Triduum Paschalne w formie rekolekcji, by być głęboko świadomym tego, jak mamy świętować podczas świąt Wielkanocy. Ta wiedza i te doświadczenia pomogą w naszej mocno zlaicyzowanej rzeczywistości nie dać się zagubić. Potrzebujemy tego, by głęboko i świadomie przeżywać kolejne Święte Triduum Paschalne w naszym życiu.
Teraz mamy iść i głosić, to co przeżyliśmy i czego doświadczyliśmy... BOGU NIECH BĘDĄ DZIĘKI!

Monika i Mariusz Boczkowscy
diec. łowicka


ROZDZIAŁ I
Postanowienia ogólne

Niniejszy dokument ustala zasady działania i stanowi regulamin organizacyjny Domowego Kościoła [1] – gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie – określanego dalej skrótem DK.

2. DK jest małżeńsko-rodzinnym ruchem świeckich w Kościele, działającym w ramach Ruchu Światło-Życie, który jest jednym z nurtów posoborowej odnowy Kościoła w Polsce. DK łączy w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame (END), tworząc właściwą dla siebie drogę.

3. Założycielem DK jest Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki (1921–1987). W rozwoju DK ściśle współpracowała z Założycielem siostra Jadwiga Skudro RSCJ. Duchową kolebką DK jest Krościenko n/D, gdzie w 1973 r. odbyły się pierwsze oazy rodzin.

4. Znakiem DK są dwa greckie słowa: "FOS" (światło) i "ZOE" (życie), wpisane w kształt krzyża, wyrastającego spomiędzy dwóch złączonych obrączek, umieszczonych wraz z krzyżem w stylizowanej figurze domu. DK używa również znaku END - ikony Świętej Rodziny.

5. Świętem patronalnym DK jest Niedziela Świętej Rodziny.

6. Pismem formacyjnym DK jest "Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych", wydawany od 1975 roku, którego pierwszym redaktorem był Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki.

7. Pary odpowiedzialne DK, będące diakonią Domowego Kościoła, na wszystkich stopniach struktury organizacyjnej wchodzą w skład diakonii Ruchu Światło- Życie.

8. DK jest otwarty na współpracę z innymi ruchami posoborowej odnowy w Kościele.

ROZDZIAŁ II
Cele, zadania, program i metody działania Domowego Kościoła

9. Program formacyjny DK kształtowany jest na podstawie nauczania Kościoła, w szczególności na podstawie dokumentów Soboru Watykańskiego II oraz zasad formacyjnych Ruchu Światło-Życie i Equipes Notre-Dame.

10. DK zwraca szczególną uwagę na duchowość małżeńską, czyli dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem. Chce pomóc małżonkom trwającym w związku sakramentalnym w budowaniu między nimi prawdziwej jedności małżeńskiej, która jednocześnie stwarza najlepsze warunki do dobrego wychowania dzieci w duchu chrześcijańskim.

11. DK dąży do odnowy małżeństwa i rodziny poprzez wdrażanie do:

      - życia Słowem Bożym, aby stawało się ono słowem życia,

      - życia modlitwą, jako osobistego spotkania z Chrystusem, swoim Zbawicielem,

      - życia sakramentalnego, zwłaszcza eucharystycznego,

      - dawania świadectwa o swoim spotkaniu z Chrystusem w małżeństwie, rodzinie i wobec innych ludzi,

    - postawy służby we wspólnocie Kościoła, według otrzymanych darów.
12. Podjęcie charyzmatu Ruchu Światło-Życie odbywa się w DK w szczególności poprzez:
      - kształtowanie swoich członków w duchu formuły jedności "Światło-Życie",

      - doprowadzenie ich do przyjęcia Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela (idea Nowego Człowieka),

      - dążenie do pełnego i odpowiedzialnego uczestnictwa w życiu Kościoła lokalnego (idea Nowej Wspólnoty),

      - budowanie i propagowanie kultury opartej na zasadach chrześcijańskich (idea Nowej Kultury),

    - podejmowanie służby na rzecz moralnej odnowy Narodu, zwłaszcza przez Krucjatę Wyzwolenia Człowieka i troskę o obronę życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci.
13. Budowaniu jedności (communio) w małżeństwie i rodzinie służą następujące elementy formacyjne:
zobowiązania, przyjęte z END:
  • codzienna modlitwa osobista (Namiot Spotkania),
  • regularne spotkanie ze słowem Bożym,
  • codzienna modlitwa małżeńska,
  • codzienna modlitwa rodzinna,
  • comiesięczny dialog małżeński,
  • reguła życia (systematyczna praca nad sobą, swoim małżeństwem i rodziną),
  • uczestnictwo, przynajmniej raz w roku, w rekolekcjach formacyjnych.
Dzięki wprowadzaniu w życie tych elementów następuje indywidualne zbliżenie się małżonków do Boga i wzrastanie na drodze duchowości małżeńskiej. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do świętości (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).

14. Krąg tworzy 4-7 małżeństw, najlepiej z jednej parafii, pragnących wspomagać się wzajemnie w dążeniu do budowania w swoich rodzinach domowego Kościoła. Małżeństwa gromadzą się w imię Chrystusa - dla Niego i z miłości do Niego, aby Go wspólnie odnajdywać i trwać przy Nim w swoim życiu codziennym. Krąg powinien być urzeczywistnieniem ideału życia wspólnoty chrześcijańskiej oraz stałym źródłem jego odnowy w poszczególnych małżeństwach. Konieczne jest więc uczestnictwo każdego małżeństwa w comiesięcznych spotkaniach kręgu.
W DK rodzina jest podstawowym miejscem formacji, krąg jest podstawowym elementem w jego strukturze organizacyjnej jako środowisko formacyjne i ewangelizacyjne, służące rodzinom, jest on szczególnym „laboratorium” duchowości małżeńskiej.
Za krąg odpowiada jedno z należących do niego małżeństw, zwane parą animatorską. Jest ona odpowiedzialna za pracę formacyjną kręgu, za jego życie duchowe, za przebieg spotkań formacyjno-modlitewnych. Dla prawidłowej pracy kręgu niezbędna jest doktrynalna i duchowa pomoc księdza moderatora – doradcy i opiekuna duchowego.

15. Kręgi rodzin pracują w cyklach rocznych. Spotkania miesięczne kręgów odbywają się od września do czerwca włącznie. Przez cały rok, a zwłaszcza w okresie wakacyjnym, odbywają się rekolekcje formacyjne. Szczególną rolę odgrywają rekolekcje15-dniowe.

16. Spotkanie miesięczne kręgu rodzin składa się z następujących części stałych:

  • dzielenia się życiem
    (dzielenie się wydarzeniami, radościami, troskami podczas symbolicznego posiłku);
  • modlitwy:
    – dzielenie się Ewangelią lub inne formy spotkania ze słowem Bożym,
    – tajemnica różańca;
  • formacji:
    – dzielenie się w atmosferze modlitwy realizacją zobowiązań, to znaczy osiągnięciami i trudnościami w rozwoju życia duchowego,
    – omówienie nowego tematu.
Spotkanie odbywa się raz w miesiącu w mieszkaniach poszczególnych małżeństw i nie powinno trwać dłużej niż trzy godziny. Dzielenie się realizacją zobowiązań jest jego istotnym punktem i dlatego tę część zawsze prowadzi para animatorska. Od realizacji zobowiązań zależy duchowy rozwój zarówno małżeństw, jak i całego kręgu. Spotkanie może być przeplatane śpiewem o treści dobranej do rozważanego tematu lub okresu liturgicznego. Pod koniec spotkania omawiane są sprawy organizacyjne kręgu i ruchu.

17. Posługę pary animatorskiej w początkowych spotkaniach nowego kręgu pełni małżeństwo, zwane parą pilotującą. Przeprowadza ono krąg przez etap ewangelizacji, a następnie wprowadza go w zagadnienia dotyczące duchowości małżeńskiej, metod pracy kręgu i całego Ruchu. Czas pilotażu po okresie ewangelizacji trwa w zasadzie jeden rok. Pilotowanie nowego kręgu nie zwalnia pary pilotującej z uczestnictwa w kręgu macierzystym, jednak już bez możliwości pełnienia posługi animatorskiej.

18. Podstawowa praca formacyjna jest realizowana według podręczników "Domowy Kościół. I rok pracy" i "Domowy Kościół. II rok pracy", z których pierwszy wprowadza stopniowo poszczególne zobowiązania, drugi ukazuje dalszą formację pogłębiającą duchowość małżeńską. Okres ten trwa od dwóch do czterech lat, w zależności od rozwoju duchowego małżeństw kręgu. Po tym okresie realizowana jest dalsza formacja – permanentna.

19. Do istoty pracy formacyjnej w kręgach należy również uczestnictwo w różnego rodzaju rekolekcjach organizowanych przez DK: rekolekcjach 15-dniowych I, II, III stopnia (oazach rodzin), kilkudniowych Oazach Rekolekcyjnych Animatorów Rodzin (ORAR I i II stopnia), rekolekcjach ewangelizacyjnych i tematycznych. Rekolekcje te przeznaczone są dla małżonków wraz z dziećmi, jeśli nie ma przeszkód organizacyjnych. Na rekolekcjach (zwłaszcza 15-dniowych) powinien być realizowany także program formacyjny dla dzieci.
Program oazy I stopnia ma charakter ewangelizacyjno-katechumenalny; omawiane są również zagadnienia z zakresu duchowości małżeńskiej.
Oaza II stopnia rozwija biblijne podstawy inicjacji liturgicznej; omawiane jest również przeżywanie okresów liturgicznych w rodzinie.
Oaza III stopnia ukazuje rzeczywistość Kościoła jako wspólnoty.
ORAR I stopnia pogłębia rozumienie istoty, celu, duchowości i metody DK jako nurtu wspólnot rodzinnych w ramach Ruchu Światło-Życie.
ORAR II stopnia przygotowuje małżeństwa do świadomego podjęcia posługi pary animatorskiej, ukazując wagę i odpowiedzialność zadań animatorów.
Formację podstawową stanowi przeżycie tematów formacyjnych według podręczników I i II roku pracy, oazy rekolekcyjnej I, II i III stopnia oraz ORAR I i II stopnia.
Członkowie DK po przeżyciu formacji podstawowej podejmują formację permanentną poprzez:
– ciągłe pogłębianie formacji podstawowej,
– realizację na spotkaniach miesięcznych tematów według materiałów proponowanych przez Centralną Diakonię DK lub według własnego wyboru,
– udział w rekolekcjach i sesjach tematycznych DK,
– Triduum Paschalne przeżywane w formie rekolekcyjnej we własnej parafii albo wyjazdowe,
– uczestnictwo w ORD,
– udział w rekolekcjach organizowanych przez RŚ-Ż i innych.

20. Rodziny DK dla budowania jedności Ruchu starają się uczestniczyć w dniach wspólnoty Ruchu Światło-Życie.

ROZDZIAŁ III
Członkostwo w Domowym Kościele

21. Członkami DK są małżeństwa sakramentalne, które wspólnie (mąż i żona) angażują się w proponowaną im formację. W przypadku śmierci jednego ze współmałżonków, drugi może pozostać w kręgu.

22. Małżeństwa włączają się do kręgów DK, aby sobie wzajemnie pomagać. "Równi usługują równym" (Humane vitae, 26). Przychodzą do kręgu z własnej woli, tym samym przyjmują i akceptują "Zasady" w całości. Małżeństwo, które świadomie odrzuca te założenia, albo nie chce podejmować wszystkich zobowiązań – nie może należeć do kręgu.

ROZDZIAŁ IV
Struktura Domowego Kościoła

23. Odpowiedzialność za DK spoczywa na Diakonii Domowego Kościoła (DDK), która na poszczególnych szczeblach struktury (kręgu, rejonu, diecezji, filii, kraju) podejmuje posługę na rzecz zachowania charyzmatu i jedności DK oraz odpowiada za formację. Małżeństwa są odpowiedzialne za sprawy organizacyjne i pracę duchową. Parom odpowiedzialnym niezbędna jest jednak zawsze pomoc księży moderatorów, którzy pełnią ważną rolę doradców duchowych. Księża moderatorzy DK gwarantują wierność nauce Kościoła oraz łączność z Kościołem hierarchicznym.

24. Krąg jest podstawową strukturą DK. Diakonię w kręgu stanowi jedno z należących do niego małżeństw, zwane parą animatorską, którą doktrynalnie i duchowo wspomaga ksiądz moderator. Kręgi rodzin, które nie dochowują wierności formacji duchowej DK tracą prawo do nazywania się kręgami DK.

25. Kościół Domowy w diecezji może być podzielony na rejony. Rejon obejmuje do 25 kręgów w tej samej lub sąsiadujących parafiach. Za pracę w rejonie jest odpowiedzialna para rejonowa, która zazwyczaj prosi o opiekę duchową jednego z księży moderatorów jakiegoś kręgu. Para rejonowa, ksiądz moderator, pary animatorskie kręgów i pary łącznikowe (o ile są powołane), tworzą krąg rejonowy. Para łącznikowa powoływana jest przez parę rejonową i sprawuje opiekę nad 3-5 kręgami podstawowymi.

26. Za DK w diecezji odpowiada para diecezjalna, której doradcą duchowym jest ksiądz moderator diecezjalny DK. Wspólnie z parami rejonowymi tworzą oni krąg diecezjalny. Krąg ten może być poszerzony o małżeństwa reprezentujące diakonie specjalistyczne.

27. Para filialna koordynuje pracę par i moderatorów diecezjalnych DK kilku sąsiednich diecezji, które tworzą filię Ruchu Światło-Życie.

28. Za DK na szczeblu krajowym odpowiada para krajowa, której doradcą duchowym jest ksiądz moderator krajowy DK. Para krajowa wraz z ks. moderatorem DK, parami filialnymi, parami pełniącymi określone posługi zlecone przez parę krajową oraz osobami delegowanymi przez Instytut Niepokalanej Matki Kościoła (INMK) tworzą krąg centralny DK. Krąg ten stanowi Centralną Diakonię DK. Osoby z INMK pełnią na rzecz DK przede wszystkim następujące posługi:
– współpracują z parą krajową i ks. moderatorem krajowym DK,
– pomagają organizować i prowadzić rekolekcje oraz spotkania centralne DK,
– prowadzą Sekretariat i Archiwum DK,
– administrują Centralnym Domem Rekolekcyjnym DK w Krościenku.

29. Pary: rejonowa, diecezjalna, filialna i krajowa pozostają w swoich kręgach, ale nie pełnią w nich funkcji animatorskich.

30. Zadania wspólne dla wszystkich par odpowiedzialnych:

      – inspiracja i koordynacja prac DK,

      – odpowiedzialność za program formacyjny DK i formację powierzonych im małżeństw,

      – odpowiedzialność za jedność DK i jego organizację,

      – udział w spotkaniach DK i całego Ruchu Światło-Życie,

      – służenie pomocą i doświadczeniem innym parom odpowiedzialnym,

      – organizacja dni skupienia, dni wspólnoty i innych potrzebnych spotkań,

      – przeprowadzanie indywidualnych rozmów z powierzonymi im małżeństwami,

      – pośredniczenie w obustronnym przekazywaniu informacji,

      – troska o materiały formacyjne,

      – powierzanie innym małżeństwom różnych posług,

      – troska o swoich następców.

31. Zadania szczegółowe par odpowiedzialnych:
a) Para animatorska kręgu
      :

      – jest odpowiedzialna za formację powierzonych jej małżeństw,

      – współpracuje z księdzem moderatorem kręgu i omawia z nim problemy pracy,

      – odpowiada za staranne przygotowanie i właściwy przebieg spotkań miesięcznych,

      - jest zawsze odpowiedzialna za dzielenie się realizacją zobowiązań, nawet wtedy, gdy spotkanie prowadzi inne małżeństwo,

      – służy pomocą i doświadczeniem poszczególnym małżeństwom kręgu,

      – współpracuje z parą rejonową i uczestniczy w spotkaniach kręgu rejonowego,

      – utrzymuje łączność z proboszczem parafii, w której krąg jest zakorzeniony.

b) Para pilotująca – jej zadania są analogiczne do zadań pary animatorskiej.

c) Para łącznikowa:
– ściśle współpracuje z parą rejonową
– jest odpowiedzialna za powierzone jej kręgi,
– organizuje spotkania par animatorskich tych kręgów,
– przynajmniej raz w roku bierze udział w spotkaniach poszczególnych kręgów,
– bierze udział w spotkaniach kręgu rejonowego.

d) Para rejonowa:
– jest odpowiedzialna za kręgi w rejonie,
– organizuje spotkania kręgu rejonowego oraz inspiruje i koordynuje jego pracę,
– współpracuje z parą diecezjalną, księdzem moderatorem diecezjalnym i rejonowym,
– uczestniczy w spotkaniach kręgu diecezjalnego,
– przynajmniej raz w roku bierze udział w spotkaniach poszczególnych kręgów, jeśli w rejonie nie ma par łącznikowych.

e) Para diecezjalna:
– jest odpowiedzialna za DK w diecezji,
– ściśle współpracuje z ks. moderatorem diecezjalnym DK,
– organizuje spotkania kręgu diecezjalnego oraz inspiruje i koordynuje jego pracę,
– przynajmniej raz w roku bierze udział w spotkaniach poszczególnych kręgów rejonowych,
– organizuje rekolekcje DK na terenie swojej diecezji, a także poza nią – w porozumieniu z parą diecezjalną miejsca; w każdej sytuacji utrzymuje kontakt z proboszczem miejsca,
– utrzymuje kontakt z parą filialną i w miarę potrzeby zaprasza ją na spotkanie kręgu diecezjalnego,
– współpracuje z parą krajową DK, a w szczególności uczestniczy w organizowanych przez nią ogólnopolskich spotkaniach DK,
– podejmuje współpracę z ks. moderatorem diecezjalnym Ruchu Światło-Życie i bierze udział w pracach Diecezjalnej Diakonii Jedności (DDJ),
– uczestniczy w Dniach Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (DWDD),
– utrzymuje łączność z biskupem diecezjalnym,
– troszczy się o kontakty z innymi ruchami rodzinnymi w diecezji i z duszpasterstwem rodzin.

f) Para filialna:
– jest pośrednikiem między kręgiem centralnym a parami diecezjalnymi w filii,
– nawiązuje kontakty z księżmi moderatorami poszczególnych diecezji filii,
– uczestniczy w spotkaniach kręgu centralnego,
– uczestniczy w spotkaniach kręgów diecezjalnych na zaproszenie par diecezjalnych,
– współpracuje z sekretarką i moderatorem filii w ramach DWDD.

g) Para krajowa:
– jest odpowiedzialna za DK w Polsce,
– ściśle współpracuje z ks. moderatorem krajowym DK,
– organizuje spotkania kręgu centralnego oraz inspiruje i koordynuje jego pracę,
– współpracuje z osobami delegowanymi przez INMK w zakresie ich zadań, – podejmuje współpracę z ks. moderatorem generalnym Ruchu Światło-Życie i bierze udział w pracach Centralnej Diakonii Jedności (CDJ),
– utrzymuje stałą łączność z biskupem delegatem KEP ds. Ruchu Światło-Życie,
– reprezentuje DK wobec hierarchii kościelnej i władz świeckich,
– utrzymuje kontakt z parami odpowiedzialnymi za DK poza granicami Polski,
– nawiązuje kontakty z innymi ruchami rodzinnymi w kraju i za granicą oraz z duszpasterstwem rodzin.

32. Każde małżeństwo pełniące posługę pary odpowiedzialnej powinno:
      – być rozmodlone,

      – żyć życiem sakramentalnym,

      – dążyć do życia w pełni chrześcijańskiego,

      – w jedności i wzajemnym zrozumieniu wspomagać się na drodze do Boga,

      – umiejętnie kontaktować się z innymi, być taktowne i dyskretne,

      – znać zasady DK, akceptować je i być im wierne,

      – kształtować w sobie postawę świadomego uczestnictwa w KWC,

      – pogłębiać wiedzę religijną, w szczególności dotyczącą małżeństwa i rodziny,

      – charakteryzować się postawą służby, posłuszeństwa i miłości wobec Kościoła,

      – obejmować modlitwą sprawy i ludzi, którym służy,

    – świadomie i twórczo służyć społeczeństwu poprzez odpowiedzialnie wykonywane obowiązki domowe, pracę zawodową i społeczną.
33. Wybory par odpowiedzialnych na poszczególnych szczeblach:
a)
      W zawiązującym się kręgu posługę pary animatorskiej pełni
para pilotująca
      , wyznaczona przez parę rejonową. Posługę pary pilotującej może pełnić małżeństwo, które przeżyło oazę rodzin I i II stopnia, ORAR I i II stopnia oraz w miarę możliwości sesję o pilotowaniu. Kończąc swoją posługę para pilotująca mianuje na jeden rok parę animatorską spośród małżeństw tworzących krąg. W następnych latach pracy
para animatorska
      jest wybierana spośród par kręgu w głosowaniu tajnym, na spotkaniu podsumowującym pracę roczną (w czerwcu). Wybory są przeprowadzane przez księdza moderatora lub parę rejonową. Posługę pary animatorskiej może pełnić małżeństwo, które przeżyło co najmniej oazę rodzin I stopnia i ORAR II stopnia. Kadencja pary animatorskiej trwa jeden rok, poprzez tajne głosowanie możliwe jest jej przedłużenie na kolejny rok formacyjny.

b) Ustępująca para rejonowa zgłasza 2-3 umotywowane kandydatury swoich następców. Kandydatury na parę rejonową mogą również zgłaszać (z uzasadnieniem) pary animatorskie rejonu. Para rejonowa jest wybierana przez pary animatorskie i ustępującą parę rejonową spośród zgłoszonych kandydatur na spotkaniu podsumowującym roczną pracę rejonu, w głosowaniu tajnym przeprowadzonym przez księdza moderatora rejonu lub przez parę diecezjalną, albo przez księdza moderatora diecezjalnego DK. Nowa para rejonowa jest zatwierdzana przez parę diecezjalną w porozumieniu z księdzem moderatorem diecezjalnym DK. Posługę pary rejonowej może pełnić małżeństwo, które przeżyło formację podstawową DK. Oczekuje się od niego włączenia się w dzieło KWC. Kadencja pary rejonowej trwa 3 lata i na wniosek pary diecezjalnej może być przedłużona o rok poprzez tajne głosowanie kręgu rejonowego.
W wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach para rejonowa może być odwołana przez parę diecezjalną w porozumieniu z księdzem moderatorem diecezjalnym DK.

c) Ustępująca para diecezjalna zgłasza 2-3 kandydatury swoich następców, motywując ich wybór. Kandydatury na parę diecezjalną mogą również zgłaszać (z uzasadnieniem) pary rejonowe diecezji. Para diecezjalna jest wybierana spośród zgłoszonych kandydatur na spotkaniu kręgu diecezjalnego przez pary rejonowe i ustępującą parę diecezjalną w głosowaniu tajnym, przeprowadzonym przez księdza moderatora diecezjalnego DK. Po wyborze pary diecezjalnej moderator diecezjalny DK występuje do biskupa diecezjalnego z prośbą o udzielenie jej misji do pełnienia posługi. Posługę pary diecezjalnej może pełnić małżeństwo, które przeżyło podstawową formację DK i jest w KWC. Wskazane jest, aby było ono członkiem Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło-Życie”. Kadencja pary diecezjalnej trwa trzy lata i może być przedłużona maksymalnie o dwa lata na wniosek kręgu diecezjalnego lub pary filialnej poprzez tajne głosowanie kręgu diecezjalnego.
W wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach para diecezjalna może być odwołana przez biskupa diecezjalnego danej diecezji na wniosek moderatora diecezjalnego DK.
Kapłana moderatora diecezjalnego DK powołuje biskup diecezjalny. Wniosek w imieniu kręgu diecezjalnego składa para diecezjalna po zasięgnięciu opinii moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie.

d) Ustępująca para filialna przedstawia parze krajowej 2-3 kandydatury swoich następców z umotywowaniem. Kandydatury mogą zgłaszać parze krajowej również pary diecezjalne danej filii. Wybory pary filialnej przeprowadza jeden z księży moderatorów diecezjalnych DK filii, upoważniony przez parę krajową. Wyboru pary filialnej w głosowaniu tajnym dokonują pary diecezjalne i ustępująca para filialna wymienionej filii. Para krajowa wspólnie z księdzem moderatorem krajowym DK zatwierdza nową parę filialną. Posługę pary filialnej może pełnić małżeństwo, które przeżyło formację podstawową DK i jest członkiem KWC. Wskazane jest jej członkostwo w Stowarzyszeniu „Diakonia Ruchu Światło-Życie”. Kadencja pary filialnej trwa 3 lata i może być przedłużona o dwa lata na wniosek pary krajowej w wyniku tajnego głosowania par diecezjalnych danej filii.

e) Ustępująca para krajowa przedstawia na zgromadzeniu kręgu centralnego oraz par diecezjalnych DK 2-3 kandydatury swoich następców i opiniuje je. Kandydatury mogą być zgłaszane również przez pary filialne oraz przez pary diecezjalne. Wybory przeprowadza ksiądz moderator krajowy DK w obecności moderatora generalnego Ruchu Światło-Życie. Prawo głosu przysługuje członkom kręgu centralnego oraz parom diecezjalnym DK. Posługę pary krajowej może pełnić małżeństwo, które przeżyło formację podstawową DK, jest członkiem KWC i jest członkiem Stowarzyszenia „Diakonia Ruchu Światło–Życie”. Kadencja pary krajowej trwa 4 lata i może być przedłużona o 2 lata. Decyzję o przedłużeniu kadencji podejmuje w głosowaniu tajnym zgromadzenie par diecezjalnych wraz z członkami kręgu centralnego na wniosek kręgu centralnego. Po wyborze pary krajowej moderator generalny Ruchu Światło-Życie i moderator krajowy DK występują do Delegata KEP ds. Ruchu Światło-Życie z prośbą o udzielenie jej misji do pełnienia posługi.
W wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach para krajowa może być odwołana przez Delegata KEP ds. Ruchu Światło-Życie. Wniosek o odwołanie składają wspólnie moderator krajowy DK i moderator generalny Ruchu Światło-Życie po zasięgnięciu opinii kręgu centralnego.
Kapłana moderatora krajowego DK powołuje Konferencja Episkopatu na wniosek Biskupa Delegata KEP ds. Ruchu Światło-Życie. Wspólny wniosek składają do Biskupa Delegata moderator generalny Ruchu Światło-Życie i para krajowa DK po konsultacji z kręgiem centralnym.
Kadencja moderatora diecezjalnego i krajowego DK zasadniczo pokrywa się z kadencją odpowiednio pary diecezjalnej i krajowej DK.

34. Wszystkie wybory dokonywane są w głosowaniu tajnym, przy obecności ponad połowy osób uprawnionych do głosowania. Jeżeli w pierwszym głosowaniu żadne małżeństwo nie uzyska więcej niż połowy oddanych głosów, wówczas należy zarządzić drugie głosowanie, dokonując wyboru spośród dwóch małżeństw, które otrzymały największą ilość głosów.
Inny przebieg mają wybory pary animatorskiej kręgu. Biorą w nich udział wszyscy członkowie kręgu, oddając swój głos na małżeństwo. Głosowanie jest tajne, głosy zbiera ksiądz moderator albo para rejonowa. Wybrana zostaje para małżeńska, która uzyskała większość głosów. Jeśli dwie pary mają równą ilość głosów, prowadzący wybiera jedną z nich nie podając ilości głosów i nazwisk pozostałych.

35. Ważną rolę w życiu DK odgrywają Dni Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych (DWDD), organizowane w poszczególnych filiach. DWDD stanowi okazję do spotkania pary filialnej z parami diecezjalnymi w celu wymiany informacji i doświadczeń oraz do budowania jedności w ramach Ruchu Światło-Życie.

36. Raz w roku odbywa się spotkanie odpowiedzialnych DK podsumowujące roczną pracę ruchu i programujące pracę na kolejny rok. Biorą w nim udział członkowie kręgu centralnego, pary diecezjalne i księża moderatorzy diecezjalni DK oraz goście zaproszeni przez parę krajową. Okazją do ogólnopolskich spotkań DK są również spotkania opłatkowe oraz pielgrzymka rodzin do Sanktuarium Św. Józefa w Kaliszu.

37. Pary odpowiedzialne DK biorą również udział w Kongregacjach Odpowiedzialnych (KO) i innych zgromadzeniach organizowanych przez Ruch Światło-Życie.

38. DK prowadzi swoją działalność głównie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Kręgi Domowego Kościoła mogą powstawać także w innych krajach w oparciu o własne struktury duszpasterskie, jednakże w ścisłej łączności programowej z DK. Zasady współpracy z takimi kręgami ustala krąg centralny DK.

39. Zasady DK opracowuje i po konsultacji z członkami DK przyjmuje krąg centralny. Zatwierdza je Konferencja Episkopatu Polski na wspólny wniosek moderatora generalnego Ruchu Światło-Życie oraz pary krajowej i moderatora krajowego DK złożony do biskupa delegata ds. Ruchu Światło ? Życie.
Konferencja Episkopatu Polski ma prawo wprowadzania do "Zasad Domowego Kościoła" poprawek i uzupełnień wynikających z doktryny Kościoła.

ROZDZIAŁ V
Dobra doczesne Domowego Kościoła

40. Sposoby gospodarowania dobrami doczesnymi są regulowane odrębnymi ustaleniami kręgu centralnego po zasięgnięciu opinii par odpowiedzialnych za DK.

 

W historii ruchu były ponadto używane następujące nazwy: Ruch Wspólnoty Rodzinnej, Ruch Wspólnot Rodzinnych w ramach Ruchu Światło-Życie, Oaza Rodzin, Ruch "Domowy Kościół", Ruch Domowego Kościoła, Ruch Kościoła Domowego, Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie.-->

 

Konferencja Episkopatu Polski
na swym 335 Zebraniu Plenarnym, które odbyło się w Warszawie w dniach 8-9 marca 2006 roku,
zatwierdziła "Zasady Domowego Kościoła", na czas nieokreślony.

† Piotr Libera
Sekretarz generalny
Konferencji Episkopatu Polski

  "Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu."

Ks. Franciszek Blachnicki, założyciel Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie mówiąc o sakramencie małżeństwa zwracał uwagę, ze znakiem widzialnym są tutaj relacje osobowe między dwojgiem, którzy zawierają przymierze małżeńskie. Jednak relacje między mężczyzną i kobietą nie są wolne od zła, które dotyka człowieka tak z zewnątrz, jak i z jego wnętrza. Ten nieporządek wynikający z grzechu wypaczył wzajemną komunię mężczyzny i kobiety, jaka była od początku darem Stwórcy. "W sakramencie małżeństwa to Bóg czyni siebie gwarantem i zobowiązuje się dokonać tego, co znaki sakramentalne wyrażają i co jest w nich celebrowane, mianowicie ukształtowania jedności z dwojga różnych.".
Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem.
Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami - darami. Są to codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego, regularne spotkanie ze słowem Bożym, codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem, codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu, comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą), uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw), uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych. Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu. Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary).
Małżeństwa należące do Domowego Kościoła wezwane są do posługi na rzecz własnej rodziny, posługi rozumianej jako budowanie wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Wspólnoty, w której świadomość, że wszyscy jej członkowie są dziećmi Jedynego Boga i stąd posiadają swą niepowtarzalność oraz godność, bez względu na wiek i stopień rozwoju. Taka świadomość uzdalnia do wielkodusznej postawy służby na rzecz rodziny i poszczególnych jej członków, a także przyjmowania daru służby od innych. Wtedy wspólnota rodzinna staje się wielką szansą dla wszechstronnego rozwoju człowieka - jego wzrastania w Bogu, poznawania prawdy o sobie samym, uczenia się miłości.
Wymienione wcześniej elementy formacyjne - zobowiązania uczą małżonków spełniania w swojej rodzinie funkcji kapłańskiej, nauczycielskiej i królewskiej, o których mówią dokumenty Kościoła . Należy tutaj zaznaczyć, że im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga - są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą "odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego."

Anna i Jacek Nowakowie

 

Więcej artykułów…

  1. Założyciel

MAI




Maryja Wniebowzięta

Maryja Wniebowzięta

Obchodzona 15 sierpnia Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny oraz...